Literatura, jako zjawisko typowe dla sfery tego, co nieprzekraczalne, artystyczne, jest cz¿sto konfigurowana jako mo¿liwa alternatywa dla dialogu mi¿dzy jednostk¿ a jej bezpo¿redni¿ rzeczywisto¿ci¿, przy czym rola jednostki obejmuje zarówno postä autora, jak i czytelnika, poprzez relacj¿ czasami kierowan¿ przez interpretacj¿, kontestacj¿, rekonfiguracj¿, a nawet jako strategi¿ sublimacji - cz¿sto jedynego mo¿liwego sposobu bycia w ¿wiecie - aby ustawi¿ si¿ w obliczu codzienno¿ci, która jest tak sprzeczna z si¿¿ witaln¿, z organiczno¿ci¿ kädej ¿ywej istoty, by¿ mo¿e z ludzk¿ natur¿ - mechanizmami ucieczki od opresyjnych i dehumanizuj¿cych do¿wiadcze¿, bardziej ni¿ pot¿¿n¿ i skuteczn¿ broni¿ walki. To w¿änie w tym codziennym ¿yciu Augustyn z Hippony i José Saramago odkryli surowy materiä dla swoich pism. Niniejszy artyku¿ ma na celu zbadanie, w jaki sposób autorzy, którzy s¿ tak daleko od siebie, stali si¿ silnymi interpretatorami swoich rzeczywisto¿ci, t¿umaczami i g¿osicielami tak szczególnych ¿wiatopogl¿dów, zbli¿aj¿c swoje teksty do siebie poprzez badanie dialogicznego charakteru, który kieruje ich dyskursami, aby zrozumie¿ przeplatanie si¿ wypowiedzi, krzy¿owanie si¿ tekstów.
Bitte wählen Sie Ihr Anliegen aus.
Rechnungen
Retourenschein anfordern
Bestellstatus
Storno







